Cristina Messnik  

                                                                                         

Image

Text

About

News

Journal        

Theater

Short film

en la costa, 2024                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                



Here will find texts written by friends e invitades apreciades




                                                                                                                                    


Allein,
 schon das Lumière del cuarto de atrás
me hizo pensar que nunca te vas a descuidar 
sin sabrás
lo más mínimo detalle que tuvimos. 
Y me hizo sentir segura tu comprensión - 
hasta entonces,
porque así supero los sueños seguidos de voces
desconocidas que me hablan de ti, 
que me ponen inquieta a que vuelvas tú con tu mirada dulce a salvarme,
que lleves contigo mi cruce,
que he tenido que arrastrar sin ningún reparo,
porque me aseguraron 
que por culpa mía sufría, 
pero ¡yo no!
me reprimía
y te encontré a tí con tu armonía.


21 de julio 2024
                                                      


Cine ar fi crezut, 
că doar după un singur an de când te-am cunoscut, 
te voi pierde?
Un singur an în toți acești patruzeci și patru am știut de tine. 
Un singur an am avut privilegiul să te pot îmbrățișa. 
De fapt o singură dată, 
pentru că doar o singură dată ne-am văzut. 
!Maldita sea! 
această singură dată ... 
de ce nu au fost mai multe?  


21 decembrie 2024
                                                      


Este amargura que me desvela,
¿dónde encontrará su consuelo? 
Mientras el alba se esconde y vuela,
borroso quita mi frágil velo. 

Esta tristeza que ya me hunde,
¿sabrá descubrir al final su remedio? 
que solo arrastra y me derrumbe, 
construye sus puertas como asedio.

Amargo sabor invade con prisa,
mi pecho humilde, fiel y asombro, 
que se ha colocado dentro a escondidas,
me somete la piel, me deja polvo.

Mi alma velada de adelfas y ramas,
respira sin fuerzas abandonada, 
el veneno letal que arda en llamas,
que se lo trague el suelo, la nada.

Un negro color me apaga la luz,
me envuelve en eterno y profundo silencio, 
me clavan los clavos en el ataúd,
me paraliza el cuerpo- confieso. 

No quiero partir, todavía no puedo,
no he encontrado querido consuelo, 
aunque el velo me aterra, me quedo 
rechazo la muerte, quedarme en duelo.  

4 de noviembre 2025


                                                     

“Adio" îți spun
encara que el teu dius "fins demà"
și în adins convoc toate divinitățile, 
cât mi-as dori să fie adevărat 
să nu mă fi iluzionat 
im sonst.  
Că "pentru nimic" e “ceva”!
Es hat alles ein Sinn, 
iar tu pentru mine însemni,
îți zic -
“o mie de ani”. 

"Mil anys ets" per a mi,
așa simt ce am trăit cu tine, 
iar dacă e să te invit in paradis - 
cu mine, 
no ho faria, ni parlar,
pentru că, dacă e să fi plecat,
înainte de tine,
sollte eine Bedeutung haben.

Așa că iti doresc "doar bine"!
Rămâi cu bine amor meu 
și ne vedem cum ai spus tu,
la început - "demà". 

Iar "ieri" de ieri să fi ajuns să fie astăzi,
que “l'ahir”  d`ahir es convertís en avui, 
i "avui" să însemne “totul”,  
iar "totul" să fi nimicit acel "sentit",
pentru că, ceea ce este și vreau, 
e să te revăd din nou,
să te sărut ca ieri 
i  que "l`ahir" es convertís en un "avui" etern. 


Amb tu avui i demà. Per sempre. 



Adiós te digo,
aunque tu dices hasta mañana
y adrede convoco las divinidades, 
cómo me gustaría que fuera verdad,
que no me hubiese ilusionado 
para nada,
que "para nada" es algo,
que todo tiene un sentido 
y tú para mí eres,
te digo -mil años. 

Mil años son
lo que he vivido contigo 
y si pudiese llevarte al paraíso -  
no lo haría, 
ni hablar,
porque si tuviese que marchar
antes de ti,
tuvo un sentido.

Así que te deseo lo mejor: 
¡adiós querida!
nos vemos como has dicho: 
 mañana.

Y que “el ayer" de ayer se convertiese en hoy, 
que "hoy" lo sea todo
y  "todo" de haber eliminado ese sentido, 
porque lo que quiero,
es volver a verte,
y que “ayer" se convirtiese en un hoy eterno. 


Contigo hoy y mañana. Para siempre. 

                                                                                                                                                           10 de julio 2025
  

 

    


  

 


    

I chose to collaborate with Eckhard Mützner this time, because the sound of the cello seems to resonate deeply with the enclosed, nocturnal atmosphere of the underground - an atmosphere woven with the desire to remain unseen, to pass into another world. A world where the meaning of being feels clearer to us, where the superficiality of our own world cannot be felt, where it simply does not exist.

There, the purpose of existence is understood, respected, and meaningful. I believe, the sound of the cello can reach such depths that I imagine it passing into that longed -for world- a world that some of us continue to seek.


I would like to thank Trapez for inviting me to the Open Mic. It’s allways a great experience and I really appreciate the opportunity to share my performance. 
Thank you for your support. 
 


          Impressum